Dziwię się także, że wieczorem wszystkie pokerroomy są tak

przepełnione, iż trzeba się zapisywać na listę oczekujących, w hotelu

codziennie mówi nam się, że Internet w pokojach będzie, od samego początku zaś

go nie ma, porcje obiadowe dla jednej osoby wyglądają, jakby były przeznaczone

dla całej rodziny, do tego wreszcie wszystko ocieka tłuszczem, że aż błyszczy.

Gdzie wobec tego stołują się ci, którzy nie cierpią na nadwagę??

Nie mogę także pojąć, dlaczego co poniektórzy czytelnicy

PokerTexas są tak uparcie i negatywnie nastawieni do wszystkiego tego, co

piszemy/kręcimy. Nie jesteśmy

zawodowcami, w żadnym momencie zresztą nie próbowaliśmy za takich uchodzić, a

jednak każdy błąd i niedociągnięcie są nam dotkliwie wypominane? A my naprawdę

dajemy z siebie wszystko!

No ale dosyć tego dziwienia. Powoli oswajam się więc z

wysokim zagęszczeniem prosów na metr kwadratowy, ba, próbuję nawet wdawać się z

nimi w krótkie rozmowy!

Na pierwszy ogień poszedł Tony G który prywatnie

wydaje się być całkiem przyjemnym facetem. Mam nadzieję, iż w związku z tym uda

mi się go namówić na wywiad, z pewnością bowiem miałby do powiedzenia parę

ciekawych słów na temat trash talk?

Postanowiłam także przeprowadzić swoje

uczucia: obecnie programowo kocham się zatem w Ericku Lindgrenie i właśnie

zaczynam knuć, jak by tu zostać jego żoną.

Przeciętny pokerzysta zasiadający do stołu 1/2$ jest tymczasem

niewyobrażalnie słaby. I to na tyle, że człowiek aż zaczyna kwestionować jego znajomość

podstawowych reguł! Wygląda na to, iż gracze na tych stawkach bardziej

interesują się small talkiem, spożywaniem kolejnych drinków, tipowaniem dealera

za rozdanie im pary piątek czy układaniem sobie żetonów w stosy po 5 dolarów,

niż samą grą. Ma to oczywiście swoje plusy i minusy, co jednak ciekawe,

większość Polaków skarży się akurat na to ostatnie! Spróbowałam szczęścia i ja,

lecz nie ma się czym chwalić? Ostatecznie wyszłam na zero, a w wolnej chwili

(hmmm? czyli właściwie kiedy??), wolałabym raczej pograć online.

Często zastanawiamy się z Maćkiem, czy moglibyśmy tutaj żyć?

Amerykanie są niezwykle przyjaźni, ceny nie przyprawiają o bełkot, pogoda

dopisuje aż nadto, a standard życia jest znacząco wyższy niż w Polsce. I mimo

wszystko chyba bym nie chciała? Głównym przeciwwskazaniem okazuje się tutaj kwestia

jedzenia (szaleńczo tęsknię za białym serem, dużą ilością warzyw, brakiem

tłuszczu) oraz obcowanie z tubylcami. Niby miło, niby fajnie, a jednak najwyraźniej

sporo mam w sobie z Polaka burczymuchy, bo z trudem przychodzi mi odnajdywanie

się w small talku. Wszystkie te wylewne ?haj?, ?helloł? oraz to, co następuje

później, stanowią dla mnie czarną magię.

Kupiłam sobie dzisiaj najnowszą książkę Negreanu . Ładnie

pachnie, dobrze się prezentuje, a do tego spis treści zapowiada się co najmniej

obiecująco. Nie jestem ekspertem od small talk, ale może chociaż nauczę się

wreszcie tajników small-ball?

Ach, i zachęcam oczywiście do oglądania moich zdjęć, które znajdują się w albumach na forum.

Będzie ich coraz więcej...